Dit gedicht is geschreven voor een moment dat te spannend is voor woorden: een stille verliefdheid in de trein, omgezet in een moedige, anonieme Valentijns boodschap. Het is een voorbeeld van hoe een op maat gemaakte tekst een uniek gevoel kan vangen en een onvergetelijke boodschap kan overbrengen.
Voor Jou, Onderweg
Mijn stem durft niet, dus geef ik jou papier,
een snelle, bange groet, zomaar, opeens, en hier.
Ik geef je dit voordat de moed mij weer verlaat,
en ik weer opga in de drukte van de straat.
Elke ochtend, op weg naar weer een nieuwe dag,
is er dat ene moment waarop ik je zie, en lach.
We delen stilte, een vluchtige blik, een vast traject,
een ongesproken ritueel dat stiekem hoop opwekt.
En als ik jou zie, stopt even het mechaniek,
dan is de reis geen plicht, geen kille logistiek.
Dan is de dag nog niet begonnen, de wereld nog niet echt,
en wordt dit korte stukje het mooiste, wat mij betreft.
Dus lees dit als een onhandige bekentenis,
de waarheid die ik live niet durf, uit pure vrees.
Ik ben al weg voordat je opkijkt van dit blad,
maar ik hoop zó dat je weet wie jou dit gegeven had.