De “Geen Genade” Roast
Wilfred. Maat. We moeten het even over je imago hebben. Je hebt die hele ‘verantwoordelijke bedrijfsleider’-act tot in de puntjes uitgewerkt. Serieuze blik, altijd bezig… je zou bijna geloven dat je weet waar je mee bezig bent.
Maar wij weten wel beter. Wij hebben de bewakingsbeelden van je leven na 18:00 uur. Wij zien je op het voetbalveld, waar je rondrent als een aangeschoten hert. We zien je in de kroeg, waar je meer zweet dan tijdens een inventarisatie. Die hele supermarkt is geen carrière, Wilfred. Het is een dekmantel. Een dekmantel voor een 34-jarige puber die weigert de handleiding voor het volwassen leven te lezen.
Wilfred op het veld… het is een prachtig gezicht als je van tragikomedie houdt. Hij heeft de draaicirkel van een vrachtwagen en de explosiviteit van een natte krant. De enige reden dat de tegenstander hem niet passeert, is omdat ze bang zijn dat hij spontaan uit elkaar valt. Hij is 34, maar zijn knieën hebben de leeftijd van een middeleeuws relikwie.
Na deze wekelijkse vernedering strompelt hij naar zijn natuurlijke habitat: de kroeg. Want als er één ding is waar Wilfred wél in scoort, is het een alcoholpercentage boven de vijf. Hij drinkt alleen in de kroeg, en ik snap waarom. Anja wil die ellende natuurlijk niet in haar eigen huis hebben. Ze ziet hem liever afgaan in het openbaar. In de kroeg transformeert hij van een stijve manager naar… nou ja, een nog stijvere houten klaas die probeert te dansen. Het is een gevaar voor de volksgezondheid.
En Anja. Lieve, arme, naïeve Anja. Hoe is dit gebeurd? Knipper twee keer met je ogen als je hier tegen je wil wordt gehouden. Jij trouwde met een man en kreeg er een fulltime zorgproject bij. Jij moet leven met een man die op maandag de geur van spierbalsem en oud bier uitademt. Jij verdient geen bos bloemen, jij verdient een Vluchtelingenstatus.
En dan die hond. Die Duitse herder. Laten we eerlijk zijn: die hond is de échte man in huis. Hij is loyaal, intelligent, en komt tenminste als je hem roept. Ik weet zeker dat die hond soms naar Wilfred kijkt terwijl hij op de bank ligt te kreunen, en denkt: “En ik ben degene die gecastreerd is…” Die hond heeft meer zelfrespect in één poot dan Wilfred in zijn hele, door bier doordrenkte lijf.
Maar goed. We kunnen hem wel helemaal afbranden, maar hij is wél onze wandelende midlifecrisis. De man die bewijst dat je zowel een verantwoordelijke baan als absoluut geen zelfbeheersing kunt hebben. Dus hef het glas op Wilfred. De enige man die op zondag meer spijt heeft dan de minister van Financiën.
Proost, jij absolute legende.